Validation and Modeling of Flow Cytometric CD36 Coefficient of Variation Analysis in the Diagnosis of Lower-Risk Myelodysplastic Syndrome

Objective: Myelodysplastic syndrome (MDS) constitutes a group of clonal hematopoietic disorders in which flow cytometry plays a limited yet evolving role in diagnosis. Recent studies have identified the CD36 coefficient of variation (CV) as a potential marker of dyserythropoiesis. This study aimed to validate the diagnostic utility of the CD36 CV in a local cohort, establish control-based cut-off values, and assess the added value of the CD36 CV when integrated into the Ogata score for improved detection of lower-risk MDS.
Materials and Methods: In this retrospective study, 82 patients who underwent bone marrow aspiration for unexplained cytopenia were analyzed using multiparametric flow cytometry, cytogenetics, and morphological assessment. CD36 CV values were obtained from erythroid precursors and diagnostic thresholds were determined based on the distribution of values in the control group. Diagnostic models included CD36 CV alone, a combined binary model with the Ogata score, and an expanded five-point scoring system.
Results: CD36 CV values were numerically higher in patients with MDS (mean: 75.81) compared to the control group (mean: 65.84), although the difference was not statistically significant (p=0.099). For low-risk MDS, the 75th percentage cut-off yielded 60% sensitivity and 80% specificity. Integration of the CD36 CV into the Ogata score improved specificity from 33.3% to 80% at a ≥3-point threshold, with an area under the curve of 0.754 (p=0.003). Models with higher cut-off values demonstrated lower sensitivity.
Conclusion: Incorporating the CD36 CV into flow cytometric evaluation enhances diagnostic specificity for lower-risk MDS without requiring additional antibody panels. This locally validated marker may improve diagnostic accuracy when combined with myelomonocytic immunophenotyping. Standardization across institutions remains necessary for broader applicability.

Keywords: Myelodysplastic syndromes, Flow cytometry, Diagnosis, CD36, Erythroid dysplasia

Düşük Risk Myelodisplastik Sendrom Tanısında Akım Sitometrik CD36 Varyans Katsayısı Analizinin Validasyonu ve Modellenmesi

Amaç: Myelodisplastik sendrom (MDS) klinik, morfolojik ve sitogenetik özelliklerin bir arada değerlendirilmesi ile tanı konulan klonal hematopoetik bir hastalıktır. Kemik iliğinin akım sitometrik immünofenotiplemesi ve bu açıdan geliştirilen skorlama sistemleri tanıyı destekleyici bir rol üstlenmektedir. Son çalışmalar, CD36 varyans katsayısını (coefficient of variation-CV) diseritropoez için potansiyel bir biyobelirteç olarak tanımlamıştır. Bu çalışmanın amacı, CD36 CV’nin tanısal değerini yerel bir kohortta doğrulamak, kontrol grubuna dayalı eşik değerler belirlemek ve CD36 CV’nin Ogata skoruna entegre edilmesiyle düşük riskli MDS'nin tanısal performansına olan katkısını değerlendirmektir.
Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif çalışmaya, açıklanamayan sitopeni nedeniyle kemik iliği aspirasyonu yapılan 82 hasta dahil edildi. Hastalar multiparametrik akım sitometrisi, sitogenetik ve morfolojik inceleme ile değerlendirildi. CD36 CV değerleri eritroid öncüller üzerinde ölçülerek eşik değerler kontrol grubundaki dağılıma göre belirlendi. Tek başına CD36 CV, CD36 CV ile Ogata skorunun ikili kombinasyonu ve genişletilmiş beş puanlı bir skorlama sistemi şeklinde oluşturulan tanısal modeller çeşitli eşik değerler üzerinden test edildi.
Bulgular: CD36 CV değerleri, MDS hastalarında (ortalama: 75,81) kontrol grubuna (ortalama: 65,84) kıyasla sayısal olarak daha yüksek olmasına rağmen, istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p=0,099). Düşük riskli MDS için 75. persentil eşik değeri %60 duyarlılık ve %80 özgüllük sağlamıştır. CD36 CV’nin Ogata skoruna entegrasyonu, ≥3 puanlık eşik değerinde özgüllüğü %33,3’ten %80’e yükseltmiş ve eğri altındaki kalan alan değeri 0,754 (p=0.003) olarak bulunmuştur. Daha yüksek eşik değerleriyle oluşturulan modellerde duyarlılık daha düşük olmuştur.
Sonuç: CD36 CV’nin akım sitometrik değerlendirmeye dahil edilmesi, ek antikor panellerine ihtiyaç duymadan düşük riskli MDS tanısına katkı sağlamaktadır. Lokal validasyonu sağlanan bu belirteç, myelomonositik immünofenotipleme ile birlikte kullanıldığında tanısal doğruluğu iyileştirebilir. Ancak bu yöntemin daha geniş ölçekte uygulanabilmesi için kurumlar arası standardizasyon gereklidir.

Anahtar Kelimeler: Miyelodisplastik sendromlar, Akım sitometri, Tanı, CD36, Eritroid displazi